5/01/09 •

Waarom hangen mensen afbeeldingen aan de muur? Hoe kan het zijn dat we in een maatschappij waar elk beeld beweegt om interesse te wekken, nog graag kijken naar een beeld dat elke dag hetzelfde is? Als film een statisch kader heeft en geen shot wisselingen kent, is het dan nog wel boeiend om naar te kijken? Welke bewegende elementen zijn nodig voor een interessant visueel verhaal en vooral, hoe plaats je ze?

Deze vragen vormen de kern bij het ontwerpen van de illustraties die de afbeelding van het interactief schilderij gaan vormen. In deze schetsfase zijn een aantal belangrijke veranderingen doorgevoerd.

De schets laat een boeiende compositie zien die alle elementen bevat uit het verhaal. De groeiende skyline, de altijd veranderende lucht, de schuchtere man die het laatste nieuws leest, het contrast tussen strak architectonisch en natuurlijk organisch, de interessante spiegelingen in het water en de brug, die het lijnenspel doorbreekt. Deze elementen samen zorgen voor een boeiende compositie, die veel ruimte biedt voor geanimeerde en interactieve elementen.

Toch zijn er een aantal kanttekeningen bij de huidige schetsen. Alle elementen zijn aanwezig, maar je kan je afvragen of er in de voorgrond voldoende ruimte is voor belangrijke gebeurtenissen zoals het verschijnen van de Central Park Jogger of een grootschalige rassendemonstratie.

Water zorgt voor interessante spiegelingen, maar neemt in deze compositie ook een groot gedeelte in het midden van het schilderij weg. Een mogelijkheid is gebruik te maken van lage bruggen, boten en steigers, maar wellicht is het mogelijk om de landtong aan de rechterkant van het beeld verder door te trekken. Tot nog toe blijft het een compromis tussen een sterke compositie en de aanwezigheid van alle elementen.

De mogelijkheden van bewegend beeld, met de beperkingen van een statische afbeelding. Wie nieuw gebied betreed moet nieuwe regels stellen, maar ook onverwachte tegenslagen verwerken. Tot zover was het bekend gebied, maar vanaf hier moeten wij rekening houden met de beperkingen van een gefixeerd kader bij de verwachtingen van bewegend beeld.